nieuw gedicht

“Poëzie. ‘t is maar aanstellerij. Dat hoor je vaak. Maar dan, wat is een mens zonder aanstellerij? Een dooie wandelstok, en geen toverhazelaar.”

-Gerrit Komrij-

 

Ik ben zo’n tovenaarsleerling

die uit de oude ordes vlucht

en bij elke makkelijke exit

in paniek om zijn gaven

zonder oogkleppen struikelt

over de staf van een meester.

 

En dan vind je er zo één

in zijn geheel na stukken.

Met grote focus op kracht

gaat verantwoordelijkheid

als je te oud of slim heet

om nog te mogen dromen.

 

Ik mis de luxe van excuses

en de wil om te bezweren

wat niet naar mijn zin is.

Waar die wil is, is een spreuk

maar we zullen jullie jeuken;

mijn mooie toverhazelaar en ik.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.