Nieuw gedicht

Rosa

Wat milde ironie plus vleug
verwondering zou mooi zijn.
Wat ik aanbied, stinkt en wint
aan bijgeloof na elke teug.

Iets goedkopers heb ik niet.
Ik zou betalen voor uw lof,
al is het lijzig dan en dun
en zie ik kaler dan u ziet.

Aan engagement voorbij
gegroeid als uw applaus
dat even grijs en mager werd
naarmate ik me minder zei

tot alleen de bochten blijven.
De wijze waarop deze junk
shot na shots met klanken draait
en zelfs dat niet ziet beklijven.

Een deel van mij die lacht
en maakt mij haast uitstaanbaar,
pelt mijn lagen maskers af,
kust dit monster zonder vacht.

Dit is mijn zesde huid en haar
en ook deze lust zij niet,
doorziet mijn afgod en aait onze
geluidloze twee-eenheid waar.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.